Berbat bir gece daha... Zaten sen gittin gideli hangi gecem güzel geçti ki.
İçtiğin son sigara hala yerde. Perdelerimi bile açmadım henüz.. Silahım sehpanın üzerinde ve ben...

Ben senin son sigaranın dumanında aşkımızın bitişini izlediğim koltuğuktayım. Tek fark yerlerdeki içki şişeleri.

Yatağıma gidemiyorum. Sen kokuyor. Mutfağa gidemiyorum çünkü senden izler var. Lanet olsun! evimin her köşesi bana acı veriyor.
Sabahtan beri aynı müzik çalıyor. Müslüm Gürses..."Yaşanacak gibi değil bu dünya"

Oysa o gece ne kadar da yakındım ölüme. Ve ne kadar korkakmışım, beceremedim. O gece senin aşkından sonra birde Azrail'in önünde ezildim.
Evden çıkasım gelmiyor. Sen gittiğinden beri de bir kez çıktım dışarı ve son maaşımı sadece içkiye yatırdım.

Nefes alırken göğsümde bir acı hissediyorum. Giderken söküp aldığın yer, o kadar acıyor ki. Hala gözümün önünde gidişin. Son sigarandan çıkan dumanlar hala odanın içinde...

Nereye kadar böyle gidecek bilmiyorum, ne kadar dayanabilirim bu acıya ve ne kadar yaşayabilirim senin acınla. Gitsem gidemiyorum kalsam... Kalmak daha da zor.
İki kapı arasında kaldım, ikisini de seçemiyorum, gücüm yok...

Belki de bir umuttur beni ölümden korkutan. Gitmeyi becerememiş değil de belki gitmek istememişimdir belki geri dönersin diye.

Bilirsin çok senaryo yazarım kafamda. Kim bilir belki de o an bir senaryo kurmuşumdur . Mesela, dayanamayıp geri döndüğün ve beni kanlar içinde yerde bulduğun bir senaryo. Sırf bu yüzden vazgeçmişimdir gitmekten.

Kimi kandırıyorum ki... Gidemedim işte. Sen arkana bile bakmadan çekip gittin ama ben...Ben ölmeyi bile beceremedim.Oysa seni o kadar güzel cezalandıracaktım ki.Olmadı yapamadım, korkağım ne dersen de ama senin acını göğsümde duyarak nefes almaya mahkum edildim ben.Acımı alkolle hafifletip, günlerimi uyuyarak geçireceğim.

Belki yeniden denerim... Bir kutu hap ve alkol ya da damarıma bir şırıngayla fare zehir.Ama yok onu da yapamam ki, canım acır.Ben bunu bile beceremem.

Şimdi ne yapıyorsun acaba! Nerde ve kimlesin? Gülüyor musun? Aklına ben geliyor muyum? Sanırım bu son soru hepsinden önemli. Gidişinin beni ne hale getireceğini iyi biliyorsun. Acaba aklına geliyor muyum? Sen hep derdin aslında ,"sen asla intihar edemezsin" diye. Beni ne kadar iyi tanıyormuşsun ve beni tanıman ne kadar da sinir bozucuymuş.

Nefes almak acı verir oldu.

Sen gittin ve ben... Bittim...


 

ya çok traji komik bir yazı olmuş arkadaşım,prensesin dedii gibi kimse yolunda ölünecek kadar değerli değildir.
ve burdan böyle düşünenlere sesleniyorum...bize verilen bu can bir emanettir.yaşamak da bir görevdir.
unutmayın ALLAH intihar edenleri affetmiyor...