Kelimeler Yetersiz

KELIMELER YETERSIZ...

Sudanlı aç bir çocuğun incecik siyah teni, narin kemikleri ve güneşten pişmis öne eğik başı.
Küçük kızın açlıktan bir adım daha atacak gücü kalmamış.
Yere kapaklanmış, emekleyerek bir kaç kilometre ilerideki yardım kamisna gitmeye çalışıyor.
Biraz arkasında ise bir akbaba sabırla bekliyor. Ölse de yesem diye.

Ve küçük kız için inanilmaz bir fırsat doğuyor: Küçük kızı kurtarabilecek bir insan olayı görüyor ve yanına yaklaşıyor.
Ve iste zamanın durduğu an: Kızın bu halini gören gazeteci Kevin Carter,
fotoğraf makinesi ile bu anı donduruyor ve çektiği bu fotoğrafla hayalindeki Pulitzer ödülünü 1994 yılında alıyor.

1994 yilinda Sudan da çekilen bu fotoğraf Afrikada ki açlığın simgesi oldu
ve belkide bir çok insan bu fotoğraf sayesinde açlıktan kurtuldu.
Ancak insanlar olayı sadece bir fotoğraf karesi olarak görmüyorlardi,
Kevin Carter'e olayin devamini yani küçük kıza ne olduğunu sordular.
Cevap en az fotoğraftaki manzara kadar içler acısıydı:
Carter, küçük kıza yardim etmediğini ama fotoğraf çekerken akbabanın korkup kaçtıgını,
kızın yaşayıp yaşamadiğını bilmediğini ama yaşıyor olmasi gerektiğini,
çünkü gıda yardımı yapılan Amerikan üssünün pek de uzakta olmadığını söyledi.
Insanların Carter´a o anda ne cevap verdi bilemiyoruz, ancak Carter üc ay sonra kendince bir cevap buldu.
Fotoğraf makinesini elinden birakıp, bahçe hortumunu arabasının egsozuna takıyor ve intihar ediyor.
Kevin Carter in biraktığı intihar notunda bu fotoğrafla ilgili
veya içinde bir takım ızdıraplar olduğunu gösterecek her hangi bir ifade bulunmadığı belirtiliyor...

Das Foto wurde in Afrika von einem Fotograph, während der Hungerkrise, geschossen.
Auf dem Bild ist zu sehen, wie das Kind versucht zum nächsten Nahrungslager zu gelangen.
Hinter ihm steht ein Geier, der nur noch darauf wartet bis das kleine Kind stirbt.
Aus sicheren Quellen ist zu erfahren, dass der Fotograph, nachdem er das Bild geschossen hatte,
das Kind dem Schicksal überlassen hat. Er hatte sich vom Ort entfernt.
Der Fotograph bekam für dieses Bild den Nobelpreis!
Aber nach drei Monaten beging er Selbstmord aufgrund von Schuldgefühlen und Depressionen.
Was aus dem kleinen Kind geworden ist, weiss bis heute niemand!

UND WIR??? WIR BESCHWEREN UNS ÜBER DIE SCHULE, ARBEIT, AUSSEHEN…
WIR MÖGEN DIES NICHT, WIR MÖGEN DAS NICHT…
WIR SIND WÄHLERISCH, WENN ES UMS NAHRUNG GEHT…
DANKT ALLAH, WAS ER EUCH GIBT.
SAGT ALHAMDULLILLAH UND BISMALLAHELRAHMANELRAHIM BEI ALLEM WAS IHR TUT UND WAS IHR ESST.

SEVGILI RABBIM,
sana söz veriyorum, yiyeceklerim ne kadar kötü lezzette olsa ya da ben ne kadar tok olsam da onlari ziyan etmeyecegim. Sana resimdeki kücük cocuk ve onun gibileri koruman ve bu sefalette ona yol gösterip onu selamete kavusturman icin dualarimi yöneltiyorum. Kendi ilgilerimize ve bencil dogamiza yenilerek cevremizdeki dünyaya karsi duyarsizlasmamizi engellemen icin yalvariyorum. AMIN.
Dilerim bu resim bizlere daima ne kadar sansli oldugumuzu ve herseyin sonsuza dek bizim olmadigini hatirlatir. Lütfen dua edin ve dostlariniza bunu göndererek onlarin da duaya katilmalarini saglayin.Dünyanin neresinde aci cekenler varsa onlar icin bir dua... Eger her birimiz bir cümle olsun dua edersek ve bu arkadasca hatirlatmayi digerlerine de yaparsak, ummadigimiz kadar iyilik dünyayi saracak.
ALLAH’in lütuflari üzerinize olsun, günlük yiyecek israfimizi düsünelim ve yiyeceklerinizden sikayetci oldukca bu RESIM gözlerinizin önüne gelsin...

"Asa Rabbüna en-yübdilenâ hayran minhâ inna ilâ Rabbinâ ragibûun.""Umulur (ümid ederim, ümid ediyorum) ki, Rabbimiz, onun yerine bize ondan daha hayirlisini (daha iyisini) verir (verecektir). Biz, Rabbimizi arzu edenlerdeniz (O'nun rizasini istiyoruz. O'nun hükmüne raziyiz. Tek emelimiz Allahimizin rizasina ermektir)."

	Gönderen	Konu: Kelimeler Yetersiz (Okunma Sayısı 376 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.