evet arkadaşlar bundan böyle  her gün böyle elimizden geldiğince böyle insanı hem düşünşüren  ders veren niteliklerde  elimizden geldiğince bişiler paylaşmak adına  bazı girişimlerde bulunmaya başladık.
  arkadaşımız geçen gün çok güzel bir konu açtı yalan ve yalancılıkla ilgili . şimdi aynı şekilde özellikle de günümüz de de hala yaşanmakta olan sadece dünya ülkelerinde de değil türkiyede bile öreneklerini çok da sık gördüğümüz bir kanayan yaraya el uzatmak istiyorum  ;

Irkçılık
Irkçılık genel olarak çeşitli insan ırkları arasındaki biyolojik farklılıkların kültürel veya bireysel meseleleri de tayin etmesi gerektiğine ve doğal sebeplerle bir ırkın (çoğunlukla kendi ırkının) diğerlerinden üstün olduğuna ve diğerlerine hükmetmeye hakkı olduğuna duyulan inanç veya bu değerleri kabul eden doktrindir.Ortaya çıkış nedenleri arasında çoğunlukla ekonomik nedenleri olması yanısıra düşünsel nedenlere de dayanmaktadır.
Irkçılık terimi çoğunlukla, kendi etnik kültür değerlerini tek kriter olarak belirlemek (etnik merkeziyetçilik), farklılık korkusu (zenofobi), ırklar arasında birleşmelere ve ilişkilere karşıtlık ve milliyetçilik gibi kavramları da anlatıyor olabilir. Irkçılık, sosyal ayrımcılığı, ırklar arasında fark gözetilmesini ve soykırıma kadar varabilen şiddeti haklı göstermektedir.
Irkçı terimi ise, normalde ırkçılığı destekleyen kimse anlamında kullanılırken, 1940 yıllarından itibaren aşağılayıcı bir kelime olarak kullanılır olmuştur, bu sebeple hangi grup veya düşüncenin ırkçı sayılabileceği her zaman tartışmalı bir konu halini almıştır.
Irkçılık genel hatlarıyla incelendiğinde kendi kanını taşıyan, aynı dili konuşan, ve aynı soydan gelenlerin başka soylardan gelenleri aşağılaması olarak algılanır. Ancak eksik bir bakış açısıdır. Gelişen teknoloji ve gelişen ekonomik yapılar insanoğlunun tanımlarınada çeşitli farklılıklar getirmektedir. Bu farklılıklar ırkçılığın psikolojik, sosyal psikolojik, ve psikanalitik açıklamalarını anlama zorunluluğuyla birlikte ırkçılığın normal bir durum olmadığını bir "hastalık" olarak ele alınması gerektiği gerçeğini sergiler.
Irk nedir?
İnsanlar deri ve saç rengi,boy uzunluğu, vücut biçimi gibi fiziksel özelliklerine ve genetik olarak incelenebilen kan grubu gibi biyolojik öğelere göre belli gruplara ya da ırklara ayrılır.Günümüzde biyologlar fiziksel farklılıklardan çok ırklar arasındaki genetik farklılıkların incelenmesiyle ilgilenirler. Irk incelemeleri biyoloji biliminin yeni bir dalı olan nüfus genetiği alanına girer. Irklara ilişkin ilk sınıflandırmalardan birini, Alman anatomi ve fizyoloji bilgini Johann Friedrich Blumenbach (1752-1840) yaptı. Kafatası ölçümlerine dayanarak insan türünü beş gruba ayırdı: Kafkasyalı(beyaz ırk) , Moğol, Etiyopyalı, Amerika Yerlisi ve Malayalı. Daha sonra bütün canlıları sınıflandıran İsveçli biyolog Carolus Linnaeus (1707-78) deri rengine göre ayırt ettiği dört değişik ırk tanımladı. Onu izleyen biyologlar da fiziksel özellikleri temel alan ırk grupları üstünde çalıştılar. Ne var ki, bu tür sınıflandırmaların bilimsel ve kesin olmadığı daha sonra anlaşıldı.
Irksal Farklılıkların Kökeni
Bilim adamları ilk insanların 350-500 milyon yıl önce Afrika da yaşadığı , buna karşılık ırksal farklılıkların ancak 100 bin yıl önce ortaya çıktığı konusunda birleşiyorlar. Böylece insanların aynı kökten türediği, önce Eskidünyaya ardından da Yenidünyaya yayıldığı öne sürülmektedir. Asıl yurtlarından uzaklara göç edince insanlar arasında farklılaşmalar doğdu. Değişik fiziksel özellikleri olan halklar ya da ırklar oluştu. Irkçılık, Irklar arasındaki fiziksel farklılıkların insanların yeteneklerinde farklılıklar yarattığını ve bazı ırkların ötekilerden üstün olduğunu savunan görüş ya da ön yargıdır. Bu görüşler insanları derilerinin rengine göre beyaz, siyah, sarı, esmer ve kızıl olarak ayıran sınıflandırmaları temel almıştır. Fransız etnoloji uzmanı Joseph Arthur Gobineau (1816-82)ve sonradan Alman uyruğuna geçen İngiliz siyaset bilimcisi Houston Stewart Chamberlain (1855-1927) ırklar arasında bir sınıflandırma yaparak ,bunu beyaz ırkın üstünlüğünü kanıtlayacak bir kurama dönüştürmek istediler. "Ari ırk" kavramını ortaya atarak, bu ırkın insanlığın gerçekleştirdiği tüm uygarlık- ların tek yaratıcısı olduğunu savundular. Bu tezler Batı Avrupada ırkçılığın körüklenmesine yol açtı.Bugün artık önemini yitirmiş olan bu savlar arasında beyaz ırkın ,başka ırklarla karışmadığı sürece gelişeceği de vardı. Bu türden değerlendirmelere dayanan ırkçılara göre ,beyaz ırktan olmayan insanlar geri zekalı, yeteneksiz ve ahlaksızdır.Irkçılar kendilerinden aşağı gördükleri insanlara karşı ayrımcılık uygular, onlara hak ve fırsat eşitliği tanımazlar.
Irklar Konusunda Önyargılı Görüşler
Irklar konusunda en yaygın önyargılardan biri "saf" ırkların olduğu ve bunların aşağı ya da saf olmadığı düşünülen ırktan insanlarla karışması durumunda zayıflayacağı ve yok olacağı düşüncesidir. Nazi Almanyasında Ari ırkın üstünlüğüne ve saflığına, bütün Almanların da bu ırktan olduklarına inanıldı. Naziler ,Almanların Yahudiler ve Çingeneler le evlenmeleri durumunda kendi ırklarının bozulacağını öne sürdü.Bu anlayış bütünüyle bilim dışıdır.İlk olarak, Yahudiler ve Çingeneler ırk değildir.İkincisi, hiçbir ırk öbürlerinden daha iyi ya da daha saf olarak tanımlanamaz. Bütün ırklar birbiriyle karışmıştır ve yavaş yavaş değişmektedir.Bu değişim bir yandan çevresel etkenlerden öte yandan genlerde birdenbire ortaya çıkan değişikliklerden(mutasyon) ileri gelir.Saf ve üstün ırk olmadığına göre ,farklı ırk gruplarının birbirleriyle karışmasının bozucu bir etkisi de yoktur. Bir ırk grubunun bütün üyelerinin birbirine benzediği ,aynı zihinsel oluşumu paylaştığı ve bir ırkın üyelerinden daha zeki olduğu gerçek değildir.Örneğin ,bazı kimseler Avrupalıların teknolojik gelişmesini Afrikalıların görece geri teknolojileriyle karşılaştırarak Avrupalıların genetik olarak Afrikalılar dan üstün olduğunu ileri sürmüştür.Bu yanlış bir varsayım ya da önyargıdır.Aralarındaki temel ekonomik farklılıklar,Avrupalıların yüzyıllarca Afrikayı sömürmesi sürecinde yaratılmıştıar.Herhangi bir ırkın bir başkasına göre zeka üstünlüğünü gösteren hiçbir genetik bulguda yoktur.
Türkiye Kanunlarında Irkçılık
Türkiye'de anayasada geçen X. Kanun önünde eşitlik ilkesi gereğince kanun önünde yasaklanmıştır.
Madde 10 - Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir.
Hiç bir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz.
Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar.
Bunun yanı sıra 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 122.maddesi "Ayrımcılık" başlığı altında şu düzenlemeyi getirmiştir; "Kişiler arasında dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım yaparak;
a) Bir taşınır veya taşınmaz malın satılmasını, devrini veya bir hizmetin icrasını veya hizmetten yararlanılmasını engelleyen veya kişinin işe alınmasını veya alınmamasını yukarıda sayılan hâllerden birine bağlayan,
b) Besin maddelerini vermeyen veya kamuya arz edilmiş bir hizmeti yapmayı reddeden,
c) Kişinin olağan bir ekonomik etkinlikte bulunmasını engelleyen,
Kimse hakkında altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası verilir.”

Her insan aslında bir çiçek değil midir? Güneşin her çiçeğin başını okşadığı, her yüze güldüğü gibi bizler de her insanın başını okşamalı, yüzüne gülmeliyiz değil mi? Eğer böyle yaparsak o zaman insanlar, güne bakan çiçekler gibi yüzünü aydınlığa dönecektir.

Hangi çocuk narin, pembe yapraklı, ince nakışlı bir orkideden daha az hassas ve daha kıymetsizdir? Bir çocuğun doğuştan değersiz olduğunu kim söyleyebilir?

Tek çiçeği kendi bahçesinde, herkesi kendi renginde düşünmek ne kadar doğrudur? Kim böyle bir hakkı, hangi gerekçe ile kendinde görebilir? Kime dünyaya gelirken kendisinin torpilli olduğu, başkalarına merhamet edilmediği söylenmiştir? Yüzünde parıltılar saçan bir işaret, yüzünde ilahi kudretten bir nakış taşımayan hangi çiçek vardır ki?

Yaratılana tahammül edememek, kibirlenerek çiçeğe hor ve hakir bir bakış, Yaratanın yaptığını çirkin görüp, tenkit etmek kimin haddinedir?

Onlar yaratılırken, dünyaya gözlerini açarken size mi sorulacak, sizden mi izin alınacaktı?

Sizin gibi olmayan, sizin gibi düşünmeyen, size benzemeyen çiçeklerin nefesleri mi kesilmeli? Suları mı kurutulmalı? Vücutları mı yok edilmeli? Ne dersiniz? Aynı anadan doğmaya önem verenler, aynı sanatkârın eseri olmaya niçin önem veremezler acaba? O daha değerli, daha kıymetli değil midir?

Toplumda esas olan İslam kardeşliğidir. Bu kardeşliğini zedeleyecek, müslümanlar arasında soğukluk ve düşmanlığa sebep olacak, İslâm’a uymayan söz ve davranışlardan şiddetle kaçınmak gerekir. Farklılıkları ön plana çıkarmadan, farklılığı bir zenginlik olarak görüp, hoşgörü ile davranmalıdır. İslam kardeşliğini bozacak davranışlarda bulunan fanatik kişilere, taassup sahiplerine itibar edilmemelidir. Din kardeşliği soy kardeşliğinden önce gelmektedir. Bunun için Yüce Rabbimiz gerçek kardeşliği İslam kardeşliği olarak belirtmiştir. İslam’a düşman olan anne-baba bir kardeşimiz de olsa, onu asla din kardeşimize tercih edemeyiz. Tabiatımız onu istese bile dinimiz bu duygumuzun önüne geçerek gereği olanı tercih etmeliyiz. Din kardeşliği şemsiyesi bütün müslümanları içine almaktadır.

Irkçılık, bilgisizlik, eğitimsizlik, ölçüsüzlük, amaç ile aracı birbirine karıştırmak, uzak görüşlü olmamaktan kaynaklanmaktadır. Müslümanlar birbirinin kıymetini bilip, birbirlerinin hakkına riayet etmelidir. Fitnecilere, vatan ve millet düşmanlarına asla fırsat verilmemelidir. Müslümanlar birbirlerinin velisi, dostu ve kardeşidir. Bu kardeşliği bozacak her türlü söz ve davranışlardan uzak durmalı, farklılıklarımızı düşmanlık ve kavga sebebi yapmamalıyız.

Yüce Rabbimiz Kur’ân-ı Kerim Hucurât Suresi 10. ayetinde;

“Müminler ancak kardeştirler. Öyleyse kardeşlerinizin arasını düzeltin ve Allah’tan korkun ki esirgenesiniz.” buyurmaktadır.

Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem de bir hadis-i şeriflerinde:

“Sizden biriniz kendisi için sevdiği bir şeyi müslüman kardeşi için de sevmedikçe tam iman etmiş olmaz” buyurmuştur.

İslamiyet üstünlük iddialarının temelsiz olduğunu ortaya koymuş, tüm insanların Hz. Âdem aleyhisselam ile Hz. Havva’dan yaratıldığını söylemiştir. İnsanların ırklara, kabilelere ayrılması da onların tanışmaları ve yardımlaşmaları amacına bağlanmıştır. İnsanların üstünlükleri inanç ve yaşama biçimlerine bağlıdır. Kim Allah’ın emirlerine uyar, yasaklarından kaçınırsa o insan daha üstündür. Aynı inanç çerçevesinde birleşen insanlar kan bağları olmasa da kardeştirler. Buna karşılık aynı inancın paylaşılmaması durumunda baba ile oğul arasında bile bir yakınlıktan söz edilemez. İman etmediği için babasının çağrısına uymayan Hz. Nuh aleyhisselamın oğlunun ailesinden sayılmadığı Hûd suresinin 46. ayetinde belirtilmektedir.

Aynı inancı paylaşan müminler küfrü tercih etmeleri durumunda ne babalarını, ne de kardeşlerini velî edinebilirler. Tevbe Sûresinin 23. ayeti buna işaret etmektedir. Mücadele Sûresi 22. âyeti kerimede:

“Allah’a ve âhiret gününe inanan bir toplumun  -babaları, oğulları, kardeşleri yahut akrabaları da olsa- Allah’a ve Rasûlüne düşman olanlarla dostluk ettiğini göremezsin…”  diye buyurulmuştur.

Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem buyuruyor:

“Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız. Âdem’de topraktan yaratılmıştır. İnsanlar babaları ve dedeleri ile övünmekten vazgeçsinler. Çünkü onlar Allah nazarında küçük bir karıncadan daha değersizdirler.” (Tirmizî)

“Allah kıyamet günü sizin soyunuzdan sopunuzdan sormayacaktır. Şüphesiz Allah katında en üstün olanınız kötülüklerden en çok sakınanınızdır.” (Müslim, Birr 33)

“Allah sizin mallarınıza ve şekillerinize bakmaz, fakat o sizin kalplerinize ve amellerinize (eylemlerinize) bakar.” (İbn-i Mâce, Zühd 9)

İslamiyet getirdiği evrensel kardeşlik ilkesiyle cahiliye döneminde şiddetle hüküm süren ırkçılık âdetini yok etti. Romalı Süheyb, Habeşli Bilal, İranlı Selman ile Arap Ebubekir’i bir gördü, onları İslam kardeşliğinde birleştirip kaynaştırdı.

Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem:

“…Kim kör bir sancak altında savaşır, asabiyet dolayısıyla öfkelenir, asabiyete çağırır veya yardım eder de bu halde iken öldürülürse, ölümü cahiliye ölümü olur.” (Müslim, İmare 53) buyurmaktadır.

Irkçılık (asabiyet, kavmiyetçilik, şovenistlik) kör taassuptur. Haklı haksız olduğuna bakmaksızın kişinin kendi kavmine arka çıkması ve haksız olmasına rağmen körü körüne onu desteklemesidir. Kişinin kendi kavmini sevmesi asabiyet değildir.

İnsanların farklılıklarının karşılıklı tanışmaya ve oradan hareketle Allah’ı tanımaya vesile olması amaçlanmıştır. Kişisel ve sosyal farklılaşmanın getirdiği özellikler birer üstünlük kaynağı olarak görülemez. Üstünlük iradî olmayan tabii özelliklerde değil, iradî olan dini ve ahlâkî duyarlılıkla, bunun ürünü olan güzel işlerde aranmalıdır. Allah haksız yere üstünlük taslayanların cezalandırılacağını haber verir. (Kasas Suresi ayet: 83–84)

Kehf Suresi 30. ayetinde insanların ancak kendi yaptıklarının karşılığını elde edebilecekleri, Allah’ın insanların ırk ve benzeri özelliklerine göre değil, inanç ve davranışlarına bakacağı, mükâfatlandıracağı veya cezalandıracağı belirtilmektedir.

İnsanların kendi yaptıklarına dayanmayan bir özellikten dolayı onlara karşı olumsuz bir tutum içine girmenin bir iftira ve apaçık günah olduğu Ahzab suresinin 58. ayetinde belirtilmektedir.

Yine Rabbimiz Kehf suresinin 28. ayetinde, sosyal statüde sınıf ayrılığı sistemini reddetmiş ve eşitliği temel prensip olarak kabul etmiştir. İslam, insana her türlü düşünceye dayalı seçimler yapma imkânı getirmiş, insanların atalarının ve ırkının körü körüne takipçisi olmasının önüne geçilmesini istemiştir. İnsanlar arasında ırk, renk, cinsiyet ve coğrafya farklılığı gibi fiziksel sebeplere bağlı bir değer ölçüsünden söz edilemez. Sadece takvaya bağlı olarak ruhlar arasında derece farkı olabilir. Ancak bu türlü fazilet de sosyo-ekonomik ilişkilerde bir üstünlük hakkı tanımaz. Takvanın mükâfatı ahirette alınacaktır.

Ülkemizin Karadeniz, Güneydoğu Anadolu ve İç Anadolu bölgelerinde görev yapmış, değişik bölgelerdeki sosyo-ekonomik ve kültür faklılığındaki insanlarla birlikte yaşamış biri olarak gözlemlerime dayanarak şunları söyleyebilirim: Her ne şekilde farklılık olursa olsun, farklılıkları bir zenginliğimiz olarak gördüm. Uzun süre birlikte yaşadığım insanlarla etle tırnak gibi birbirimize yakın olduk. Birbirimizi sevip saydık. Bizleri bir arada tutan şeyin İslam kardeşliği olduğu bilinciyle yaşadık. İlişkilerimiz en iyi şekilde sürdü. Endişeyle başladığım yerlerden ağlayarak ayrıldım. İslam şemsiyesi altında yaşayan insanların aralarındaki farklılıkları hiçbir zaman sorun yapmadıklarına şahit oldum. Farklılıkları sorun yapanlar iç ve dış düşmanlarımızdır. Gördüm ki ırkçılık, bu ülkenin kalkınmasını, gelişmesini, huzur ve refah içinde yaşamasını istemeyenlerin şemsiyesidir ve zırhıdır. Hani bir söz vardır: “Bizim dana eve gelecek ama köyün çocukları rahat bırakmıyor” derler. Bu ülkedeki, Türkü, Kürdü, Çerkezi, Sünnisi ve Alevisiyle insanımız bir arada yaşamakta, farklı dil, gelenek ve görenekleri sorun etmemektedir.

Değişik etnik kökenden gelen insanlarla birlikte yaşadım, evimi ve aşımı paylaştım. Karşılıklı sevgi, saygı ve hoşgörü çerçevesinde iyi ve güzel günlerimiz oldu. İslam kardeşliği içinde hiçbir sorun yaşamadık. Çünkü İslam kardeşliği, bir tutkal gibi insanları kaynaştıran ve yapıştıran güçlü bir kimyaya sahiptir.

İnsanlar arasındaki soy ve cinsiyet farklılıklarını alay konusu yapmak ve insanları aşağılamak, yaratılıştaki hikmeti görememektir. Kuran-ı Kerim, müslümanlar arasındaki her türlü bölücü ve aşağılayıcı tavrı fâsıklık olarak nitelemekte ve ırkçılığı yasaklamaktadır. Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem insanlık âlemine hiçbir ırk ayırımı yapılmadan gönderilen tek mürşittir. Veda Hutbesi ırk üstünlüğü iddialarını temelden yıkmıştır.

Irkçılığın en önemli belirtisi kızgınlık, nefret ve haksızlıkta yardımlaşmadır. Irkçılık bir kişinin kendi ırkının haksız davranışına arka çıkmasıdır. Bu milleti zayıflatıp dış saldırılara açık hale getirir, birliği bütünlüğü ve kardeşliği bozar, bölünmeye ve parçalanmaya sebep olur. Irk insanlara bir üstünlük getirmez. İnsanların ırkı ne olursa olsun, hukuk karşısında herkes eşittir. Hukukun temeli, haklar ve sorumluluklar belirlenirken ırka lehte ve aleyhte hiçbir rol tanımaz. İlke olarak, yönetici Habeşli bir köle bile olsa ona itaat etmek gerekir. (Müsned IV, 126)

İnsanların, soylarına son derece düşkün olup bunu bir övünç kaynağı görerek diğer insanları kendilerinden küçük görmesi, aşağılaması tam bir cehalet örneğidir. Başarı, üstünlük ve iktidarın ırk ve renk faktörüne dayanmayacağı tarihî seyir içerisinde görülmüştür. İnsanların farklı ırklar halinde yaratılması hakkında değişik görüşler olmuş; kimi soy faktörünü, kimi farklı coğrafyaya bağlı iklim faktörünü öne sürmüşlerdir. Her ne şekilde yorumlanırsa yorumlansın sonuçta, inancımıza göre, yaratılan bütün insanların kökü birdir. Bu kök Hz. Âdem aleyhisselama dayanmaktadır. Irkçılığı savunanlara, kendi ırkını üstün görenlere “Senin atan Hz. Âdem de, diğerlerinin atası farklı biri mi?” diye sormak gerekir.

Yaşadığımız şu çağda ırkçı saldırılara çok sık rastlamaktayız. Çinlilerin Doğu Türkistan’daki Türklere, Hinduların Müslümanlara, Sırpların Arnavut ve Boşnaklara, Yahudilerin Filistinlilere, bazı batı ülkelerinin yabancılara karşı uyguladığı ırkçı politikalar, zulüm, işkence ve saldırılar bütün dünyanın gözü önünde yapılmaktadır. Gençlerini iyi eğitemeyen Almanya bugün yabancı düşmanlığı ile körüklenen asi gençlerle, ırkçı dazlaklarla mücadele etmektedir.

Tarih boyunca üstün sayılan ırkların diğer ırklar üzerinde egemenlik kurma ve sömürme girişimlerinde ırkçılık meşru bir gerekçe olarak kullanıldı. Yahudilerin ve Almanların kendi ırklarını üstün ırk sayması gibi. Bunun neticesinde insanlar bayağı, değersiz görülerek onlara her türlü kötülük yapılabileceği düşüncesi sayesinde tarihte büyük katliam ve görülmemiş işkenceler yaşanmış, insanlar gaz odalarında katledilmişlerdir. Siyonistler tarih boyunca olduğu gibi bugün de yahudi olmayanlara köle muamelesi yapmaktadırlar

Yine Batı Avrupa ülkelerinde yaşayan müslümanların giderek artan bir şekilde, yeniden güçlenen ırkçı saldırılara maruz kaldıklarını görmekteyiz. Almanya’da dazlakların Türklere yaptıklarını, evlerin yakıldığını, yakın tarihimizde yaşadık ve gördük. Hollanda’da müslümanlara yapılan haksızlıkları televizyon ve gazetelerden takip ediyoruz. Fransızların Cezayirlilere, Amerika’nın Irak’a ve diğer ülkelere yaptıklarına şahit olmaktayız. Avrupa’nın göbeğinde Bosna’da bir İslâm devletine tahammül edilememiştir. Yapılan büyük katliamlar karşısında soykırım yapan insanlara bir şey yapılmamıştır.  Sözde insan haklarına sahip olan batının katliamlar karşısında çifte standart uyguladığını ve olaylara seyirci kaldığını hepimiz biliyoruz.

Afrika’dan zorla alıp götürdükleri zencileri köle olarak kullanan Amerikalılar zencilere karşı taşıdıkları kinden hâlâ kurtulamadılar. Yakaladıkları bir beyazla bir zenciye aynı muamele etmediklerini televizyonlardan izliyoruz. Güney Afrika ve Amerika’da bir zamanlar umuma açık olması gereken yerlerin kapılarında “Köpekler ve zenciler giremez!” levhalarının asıldığı unutulmadı. 

Bunca modern eğitim ve öğretime, küreselleşmeye ve hümanizmaya rağmen ırkçılık gündemden düşmüyor. Bir kısım devletler kendi ırkından olmayanları ikinci sınıf insan olarak algılıyor. Dünyanın en modern ülkesi olarak tanınan Amerika’da beyazlarla siyahlar ruhen ve zihnen kendilerini eşit hissedemiyorlarsa, dünyanın birçok yerinde insanların hayatı hiçe sayılıp, inançları ve ırklarından dolayı öldürülüyor, işkence görüyor, hapishanelerde namusları kirletiliyorsa, bütün dünyaya seslenerek; “Hani nerede meşhur o insan haklarınız” diyorum.

Bu yanlışları kökten silecek İslam kardeşliğidir. “Bu bir ütopya mı? Gerçekten yaşanmış mı?” diyenler İslam Tarihini incelediklerinde bunun en güzel örneklerini göreceklerdir. Bedevî bir toplumu, şerefli, izzetli, merhametli ve adaletli bir duruma getirenin İslam ahlakı olduğunu ve bunun tarih süreci içerisinde yaşandığını görmekteyiz. Medine Dönemi bunun en güzel örneğidir. Ensar ile Muhacirin birbirini sevgiyle kucaklamasına ve yardımlaşmasına tarih şahitlik etmektedir. Bu başka kültürlerin tarihinde görülmemiş büyük bir örnektir.

Asr-ı Saadet (Mutluluk Çağı) döneminde köle çocukları, zenciler ve fakir insanlar, dönemin soylu ailelerinden olan Kureyş’in başına geçerek onları yönetmiş ve savaşlarda komutanlık yapmışlardır. Bugün İnsan Hakları Beyannamesinin en önemli maddelerini oluşturan kısımları, asırlar önce Peygamberimizin Veda Hutbesi’nde yerini almıştı. Peygamberimiz, “Arap’ın Arap olmayana hiçbir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takva iledir” buyurmuştur.

Topraklarımızı bölmeye, parçalamaya çalışan hainlerin; Allah’ı, Peygamberi, Kitabı, Kıblesi bir olan insanları birbirine düşürmek için yapılan sinsice oyunlarını, bunlara âlet olan iç ve dış mihrakları görüyoruz. Bu zavallı kişiler, etle tırnak olmuş insanlarımızı asla bölemeyecektir. İslam kardeşliği etrafında birleşen müslümanlar bu oyunlara alet olmayacaktır. Bu vatanın kurtulmasında hangi ırktan olursa olsun, bütün insanlar kanını, canını vererek mücadele etmişlerdir.

İslam dini toplumlar arasındaki birlik ve dayanışmayı yok etmesinden, zulüm ve sömürüye neden olduğundan ırkçılığı yasaklamış hatta lanetlemiştir. Bakınız merhum Mehmet Akif Ersoy Safahat’ının Hakkın Sesleri bölümünde bu konuyla ilgili şöyle haykırıyor:

………

Hani, milliyetin İslâm idi… Kavmiyet ne!

Sarılıp sımsıkı dursaydın ya milliyetine.

“Arnavut” ne demek? Var mı şeraitte yeri?

Küfr olur, başka değil, kavmini sürmek ileri,

Arap’ın Türk’e; Laz’ın, Çerkez’e yahut Kürd’e;

Acem’in Çinli’ye rüçhânı mı varmış? Nerde!

Müslümanlıkta anasır mı olurmuş? Ne gezer!

Fikri kavmiyeti tel’in ediyor Peygamber.

En büyük düşmanıdır Ruh-u Nebi tefrikanın;

Adı batsın onu İslâm’a sokan kaltabanın!

Şu senin akıbetin bin bu kadar yıl evvel,

Sana söylenmiş iken doğru mudur şimdi cedel?

………

Ne Araplık ne de Türklük kalacak aç gözünü!

Dinle Peygamberin ilâhî sözünü.

……… 

Medeniyet size çoktan beridir diş biliyor;

Evvela parçalamak, sonra da yutmak diliyor. (7)

 

Türkiye’deki ırkçı söylemler

MERSİN,- Biz Hollanda’da 40 yıldır ırkçılarla boşuna uğraşıyormuşuz.
Meğerse bizim ülkemiz Türkiye’de nice ırkçılar varmış.
Hem de çok yakın arkadaşlarımın bile ırkçılığa meyilli olduklarını anlayınca adeta yıkıldım.

Aslına bakarsanız, Hollanda’da cereyan eden her olaydan sonra, ‘Böyle bir olay Türkiye’de meydana gelse sonuç ne olur’ diye kendi kendime çok kez sormuşumdur.
Örneğin, ‘1955 yılında Mersin’e liman yapan Hollandalılar için kurulan iskân yerindeki gençler, bizim kızlarımız ile arkadaşlık yapsaydı, kızlarımızla el ele dolaşsaydı ne olurdu?’ diye sorardım

Kendi kendime sorularım sıkça olurdu.
Bizim Hollanda’da yaptıklarımızı, Hollandalılar Türkiye’de yapsa ne olurdu diye sorularımın yanıtları da tabii ki hep negatif olurdu.
Eee, ne de olsa biz ‘kühanbeyi’ bir topluma sahibiz. Bizim kızımıza yan bakacak gencin vay haline.

Hollandalılar ile Türkler’i kıyaslamanın sonucu tabii ki hep bize yontunmuş çıkar.
Ne de olsa serde ‘vatan sevgisi’ var.
Peki diğer insanların ‘vatan sevgisi’ni nasıl karşılıyoruz ?
Doğrusunu söylemek gerekirse ‘milliyetçilik ve ırkçılık’ ile.
Bu iddiam tabii ki herkes için geçerli değil.
Çoğumuz, başımızdan geçenler sayesinde neyin milliteçilik ve neyin ırkçılık olduğunu biliyoruz.
Irkçılık için hiçbir özür kabul edilemez. Milliyetçiliğin aşırısı da kabul edilemez.

Bu konuya değinişimin en büyük nedeni, Fenerbahçeli Marco (şimdi Mehmet) Aurello’nun Türk tabiyetine geçişi nedeniyle başlayan tartışmadır.
Aurello’nun Türk vatandaşlığına geçişini Fenerbahçe’nin bir oyunu olarak niteleyenler var. Bu nedenle de, Aurello’ya milli takım formasını giydirmeyi eleştirenler de var. Ama ne var ki bu eleştirilerin dozunu kaçırıp ırkçılığa meyil gösteren dostlarımız da var.
Bu dostlardan biri de eski mesai arkadaşım Kâzım Kanat’tır.
Kâzım Kanat’ı TV’de dinleyip, gazetede okudukça çıldırmışa döndüm.
Eski bir dostumun böylesine ırkçı sözler sarfedişine çok şaşırdım.
Bir ara, ‘Ben ne biçim kafatasçılarla birlikte çalışmışım ve arkadaşlık yapmışım’ diye de düşündüm ve üzüldüm.
Kâzım’a ‘kafatasçı’ dediğim için ne kendi ne de başkaları bana kızmasın.
Öyle ya, ‘Aurello’ya milli takım forması giydirilirse, ne milli marşımızı söylerim ve ne de ayağa kalkarım’ diyen bir adama başka ne denir ?

Kâzım Kanat konuştukça ve yazdıkça, bizim Avrupa’daki yaşamımızdan kesitleri hayal ediyorum. Türk asıllı oldukları halde sırtlarına Hollanda, Almanya, Belçika gibi ülkelerin fotbol ve boks formalarını giyen Türkler ile diğer yabancı kökenlileri düşündüm.
( Hollanda’da 9, Almanya’da 15, Avusturya’da 14, İsviçre’de 10, Belçika’da 5, İsveç’te 5, Danimarka’da 4, Finlandiya ve Norveç’te birer Türk kökenli, toplam 66 milli sporcu var)
Demekki Kâzım Kanat’a kalsa, sırtına Hollanda formasını giyip olimpiyatta Hollanda için ringe çıkan Orhan Delibaş’ı hiçbir Hollandalı alkışlamamalıydı.
Olimpiyattaki final günü, ‘Evlerinize bayrak asın’ diye Türkiye’yi ayağa kaldıran gazetelerin desteklediği Orhan Delibaş için tüm Hollanda da ayağa kalkmış ve alkışlamıştı.

Ya milli takım formasını giyen Türk asıllı ve diğer futbolcular ?
Bu furbolcular için Hollanda’da, Almanya’da ve Fransa’da tepki gösterenlerin alayı ırkçı değil mi ?

Hollanda milli takımının Afrikalı Kalu’ya ihtiyacı olduğunu ve bu nedenle de çabuklaştırılmış bir tabiyet işlemi isteyen Marco van Basten ve diğer futbol otoritelerinin sesine kulak vermeyen Rita Verdonk’a ne kadar kızdık bir hatırlayın.
Verdonk’tan istenen ‘çabuklaştıtılmış vatandaşlık’ idi. Yani Kalu, henüz vatandaşlık hakkını elde edememişti. Hollanda’da 5 yılını doldurmamıştı. Bu nedenle karar Bakan’a kalmıştı. Verdonk inat etti ve miltonlarca kişinin isteğine rağmen Kalu’ya Hollanda vatandaşlığını vermedi.
Hem biz, hem de milyonşlarca Hollandalı bu konuda Verdonk’a ‘ırkçı’ demedik mi ?

Aurello’ya gelince : Türkiye’de 5 yıl yasal olarak çalışmış ve yaşamış olduğu için Türk vatandaşlığına kabul edildi. Böyle olunca da ‘Ona ihtiyacım olur’ diyen milli takım teknik direktörü Fatih Terim, Aurello’yu kadroya aldı. İşte bundan sonra da kıyamet koptu. Tabii ki sağduyulu ve demokrat insanlarımız, bu konuda eleştiri yapanlara katılmadılar. Ama yine de biz, bu konuda ırkçılık kokan seslerden büyük rahatsızlık duyduk.

Başka ülkelerin insanlarından ve yöneticilerinden şikayet ettiğimiz konular üzerinde biz yanlış yaparsak yakışık almaz. Başkasından hoşgörü ve tolerans istenirse, biz de başkalarına aynı hoşgörü ve toleransı sağlamalıyız.
Hep kendine yontmak büyük bir ayıp ve haksızlıktır.

Türkiye’de yaşayan bazılarının bunu bilmemesi de çok ayıptır. Bu konuda bir gurbetçi ile bile konuşulsa, burada yabancılara nasıl davranılması gerektiğini öğrenebilecek kişilere bu tavsiyeyi yapmaktan başka vereceğimiz akıl yok.
Akıllı olsunlar ve ırkçı söylemlerden uzak dursunlar.
Zira bu ırkçı söylemler tüm dünyaya yayılıyor.
O zaman ‘Bakın şu Türkler’e, ırkçılıktan şikâyet ederken, şimdi kendileri ırkçılık yapıyorlar’ demezler mi ?
Başta Kâzım Kanat kardeşimiz olmak üzere, bu konuda ahkâm kesenlere tavsiyemiz ancak bu olur.
Haydi hayırlısı.. !

Değerli Okurlarım,
Sabahın erken saatinde yazdığım bu yorumdan sonra elime geçen Hürriyet gazetesinde, dostum, hemşehrim ve de mahallelim Erman Toroğlu’nun yazısını okudum. Bazen yaptığı Mersinvari çıkışlarla Türkiye’de gündem yaratan ve çoğu zaman beni de mutlu eden Erman kardeşim bu kez beni çok üzdü. İsterseniz önce Erman’ın yazdıklarına bir bakalım.
Başlık : ‘Of çekeceğiz’
Yazı: Marco Mehmet oldu…
Aslında bir de sonuna Of koymak lâzımdı.Yani Mehmetof..
Hatta üç tane F ile bitirmek gerek…
Çünkü artık kulağın arkasını deldirdik, bundan sonra kevgir gibi olacak, off, off çekeceğiz.

Aslında bu tip olaylarda bir şahsı Türk vatandaşı yaparken şu soruyu yöneltmek lâzım. Mesela Mehmet olacak Marco’ya, karar verecek ekip şu soruyu yöneltecek.
Éy Marco, oldu ya yarın Brezilya ile bir savaşa girdik veya gireceğiz. Sen hangi ordunun üniformasını giyer savaşırsın…’
Bence en kestirme soru bu olsa gerek… Çünkü neticeye böyle daha kolay ulaşırsınız.’

bu konuya birazda kendi yorumumu katmak istiyorum . her ne kadar tepki de çekersem çekim yinede kimseden de sözümü esirgemem .

 yıllardan beridir  dünyada ve türkiyede kanayan bir yaradır bu ırkçılık.  insani değerlerden yoksun oldukları halde sanki yüce bir varlıkmış gibi kendilerini savunup orda burda ahkam kesen insanlara bir çift sözüm olacak ;
  eyy cahil insan bu  savunduğun şeylerle kendini  bulunmaz hint kumaşımı sandın.  sanmazmısın ki  savundukları değerlerin  seni ne denli boğacağıını hiç mi düşünmezsin  belki de onların kaderinde idi böyle bir yazgı  acaba sen  insanmısın ? sanmıyorum . 
   o kadar seviyesiz bir hale giriyorsun ki  şimdi de çırpınmaya başlıyorsun ama daha da bir batıyorsun  . işte bunu bile göremiyecek kadar  da körsün .

     hiç kimse kendi kaderini bilemez . insanların elinde olsaydı  kader  o zaman iyi ve kötü diye bir kavramda olmazdı  ve değerlerden yoksun  robotlaşmış bir zihniyet ortaya çıkardı .   ama değerleri bilerek  en önemlisi de saygı herşeyden önce insana  insanlığa saygıyı ön planda tutarak  kabullenmek varken  neden bu gerice bir zihniyet işte buna  şaşıyorum .

  ALLAHIM SEN BÜYÜKSÜN VE BU GİBİ GERİ ZİHNİYETTE OLAN İNSANLARI DA SANA HAVALE EDİYORUM . 

Ruhun ırkı var mıdır?



Ruh, beden ülkesinin misafiri. İnsan, ana rahminde dört aylık oluncaya kadar bir tür bitki hayatı yaşıyor. Falan ırktan olan bir babanın sulbünden gelmiş ve yine falan ırktan bir annenin rahminde karar kılmış...

Babasında insan tohumunu halk eden, annesinin rahmini ona karargâh yapan Rabbinin ihsanıyla, o karanlık menzilde büyümesini sürdürüyor.

İşte ırk kavramı, ancak bu menzil için, bu ev için geçerli. Oraya gelen misafir hiçbir ırka mensup değil. Ruhun ırkı yoktur. Ve insan da kâmil mânâsıyla ruhtan ibarettir. Beden onun hanesi hükmündedir.

bu yazıyı okumanızı tavsiye ediyorum  lütfen okuyon ; 

  o zaman çoğu şeyi daha iyi anlayacaksınız  :


Irkçılık

Okuycularımızdan sayın S.Oğuz mektubunda bir cümleme şöyle itiraz ediyor: "Nisan Pazar günkü Yenişafak gazetesindeki yazınızı(Kıbrıs meselesi) okudum. Yazının 4. paragrafında yazdığınız "ayrıca bizi biz yapan iki önemli özelliğimiz var; müslümanlık ve Türklük." Burda müslümanlıktan ve Türklükten bahsediyorsunuz. Size bir sorum olacak müslümanlıkta ırkçılık varmı ki türklükten bahsediyordunuz. Ayrıca unutmayınız ki Türkiye de başka ırklardanda insanlar var. Açıkçası böyle bir şeyi sizin gibi bir yazara yakıştıramadım. Eğer sizi yanlış anladıysam lütfen bilgilendirin."
Sayın Oğuz muhtemelen kendini Türk olarak tanımlamayan insanlarımızdan biri. Toplumumuz bir tuhaf oldu; milletten söz ediyorsunuz "ümmetçiler" itiraz ediyorlar, ümmetten söz ediyorsunuz "milletçiler" tepki gösteriyorlar, Kürt diyorsunuz bazı Türkler, Türk diyorsunuz bazı Kürtler ve müslümanlar protesto ediyorlar. Öyle anlaşılıyor ki, ortada yalnızca bir ideolojik farklılaşma değil, aynı zamanda bir kavram karışıklığı da var.
Gerçeğe (vakıaya), bilime ve dine göre insanların tamamı tek bir ırka, etnik ve kültürel kökene dayanmıyorlar; inancımıza göre bir ana ve babadan türemiş olmalarına rağmen, çeşitli sebeplerle sosyal, kültürel ve etnik guruplar oluşmuş, ortaya -halk deyişiyle- yetmiş iki buçuk "millet" çıkmıştır. Kur'an dilinde bu guruplara "kavm, şu'ûb ve kabâil" deniyor. Allah, yarattığı insanları kavim, şuûb ve kabâil olarak farklı kılmasını "te'âruf" hikmetine bağlıyor. Tearuf kelimesi "irfan ve marifet" kelimeleriyle aynı kökte birleşiyor. Buna göre bir kabile, kavim, ümmet... değil, birden fazlası vardır ve bu farklılığın hikmeti, sebebi fert ve topluluk olarak insanların tanınmasını, gerektiğinde birbirinden ayırılmasını, bütün insanlığa ait kültür ve medeniyetlerin farklı renklerinin ve şekillerinin oluşmasını, Allah'ın en büyük eseri olan insanlığın bütün marifetini ortaya koymak üzere yarışmasını... sağlamaktır. Kur'an'da "millet", bir dine bağlı insan topluluğu, bir insan topluluğunu çerçevesine alması bakımından din manasında kullanılıyor. Etnik ve kültürel farklılıklar ise daha ziyade kavm kelimesiyle ifade ediliyor. Ümmet kelimesi de "bir din üzerinde birleşen, aralarında ortak inanç ve değerlerin bulunduğu, birlik ve beraberlik içinde yaşayan bireylerden oluşan topluluk" manasında kullanılıyor (Kur'an'da bu kelimenin başka manalarda da kullanıldığı olmuştur).
İnsanların farklı etnik ve kültürel aidiyetlerinin bulunduğu tabîî (yaratılış gereği) bir gerçek olduğuna göre dinin bunu reddetmesi düşünülemez. Dinin reddettiği ırkçılık (kavmiyet), kendi kavmini, bu manada milletini, dine ve evrensel değerlere göre değil de sübjektif ve hissî, değerlendirmeye göre üstün bilmek, başkalarını hor görmek ve egoizme saparak "ötekilere" zulmetmek, hak ve hukuku çiğnemektir. Eğer buna birileri milliyetçilik diyorsa, bu manada bir milliyetçilik de İslam'a aykırı düşer.
Bir fert veya topluluk kendini mesela "kürdüm, müslümanım, filan yerliyim, filan ülkenin vatandaşıyım..." diye tanımlayabilir. Kendini böyle tanımlayan bir fert ve gurup, "bizi biz yapan kürtlüğümüz ve müslümanlığımızdır" da diyebilir; evet o gurubu diğerlerinden ayıran iki önemli özellik bunlardır. Buraya kadar dine aykırı hiçbir nokta yoktur. Ama ben "Kürt, Türk, Arap, Farsî, İngiliz..." olduğum için başkalarından üstünüm, ben imtiyazlıyım..." derse İslam'a aykırı bir değerlendirme yapmış olur.
Müslüman kavimlerden biri de Türkler'dir. Bu kavim (bu manada millet) bin yıldan fazla bir zamandan beri müslümandır. Kendini tanımlarken de yalnızca "Muhammed ümmetindenim, müslümanım" dememiş, bunlara ek olarak "Karahanlı, Selçuklu, Osmanlı.." da demiştir; evet mesela Osmanlıyı başkalarından ayıran iki önemli özellik "müslümanlığı ve Osmanlı Türkü" oluşudur. Türklük gövde, müslümanlık inanç, ruh ve düşünce gibidir; böyle bir tanımlama gerçeğe de dine de uygundur. Türk'ü, Kürd'ü, Arab'ı ve diğerlerini birleştiren unsur dindir, müslümanlıktır; farklı olan özellik dine aykırı bir değerlendirmeye ve uygulamaya tabi tutulmadıkça ortada bir problem de yoktur, olmamalıdır.
İnsanın iyi bir müslüman olabilmesi için etnik aidiyetinden uzaklaşması, sıyrılması gerekmez, bu aidiyet içinde iyi bir müslüman olabilmek için başkalarıyla yarışması gerekir; bu şuur ve yarış, adı ne olursa olsun İslam'a aykırı değildir.