Icinde af olmayan mutluluk yoktur...

Dr. Umit Yazman

Eski yazilarimdan birini okurken fark ettim ki, yillar geciyor ama insana dair gercekler daima gecerli oluyor.

Iki tip insanin mutsuzluga mahkum olacagindan bahsetmistim:
Birincisi, mutlulugunu gelecekte yasayacaklarina endeksleyen insanlardir.
Bu insanlar mutlu olabilmek icin surekli olarak bir takim sartlarin yerine gelmesini beklerler.
Farkinda olmadan yasami ertelerler.
Mutluluklarini sartlara baglamislardir.
Adeta gelecekleri bugunlerine ipotek koymustur.
 
Mutlulugumuzu engelleyecek olan sey, ancak beklentilerimizin doyumuna ulastiktan sonra mutlu olabilecegimize inanmaktir.
 
Ikincisi, gecmiste yasayanlardir.
Gecmiste yasadiklari bir donem veya olayin sorgulamalariyla gunlerini gecirirler.
Kafalarindan gecen dusunceler, gecmise yonelik ?eger?ler ve ?keske?lerle basliyordur.
Eskinin muhasebesinin icinde bogulurlar.
Kendilerine acima egilimleri vardir.
Kaderleriyle ugrasirlar.
Sansizliklarini anlatir veya ugradiklari bir haksizligin hayatlarina nasil bedeller getirdigine yakinarak yasarlar.
Bu tip insanlar gecmiste yasadiklari icin bugunu iskalarlar.
Mutluluk ise yasanilan andadir.
Gecmisten cikip bugune gelemeyenler icin mutluluk yasanabilir bir duygu olamaz.

Gecmis yuklerle doludur.
Herbirimizin yuku bir digerinden farklidir.
 
Kimimiz esine, kimimiz bir arkadasina, kimimiz bir akrabasina kirgin.
 
Kimimizin yuku, isyerinde yasadigimiz guc savaslarina bagli surtusmelerden dogar.
Birisine kizmisizdir.
Iliskimiz gergindir.
Kafamizda bu kisiyle verdigimiz savas enerjimizden calar.
Kafamizdaki savas icin strateji uretmeye calismaktan verimliligimizi kaybederiz.

Kimimizin yuku yasadigi bir iliskidir.
Iliski coktan bitmistir.
Verdigimiz emegin, yaptigimiz sevgi yatiriminin haksizliga ugradigini dusunmusuzdur.
Kirgin ve ofkeliyizdir.
Bu yasantimizin izleri daha sonraki iliskilerimizde de kendini hissettirir.
 
Kimimize cocuklugumuzda alamadigimiz sevgi, yuk olmustur.
Ebeveynlerimiz tarafindan secilmedigimizi dusunmusuzdur.
Hatta bu yukun etkisiyle bugunumuzde secilmek ve sevilmek icin o kadar cok caba vermeye kalkisiriz ki,
sevmeyi unutan sevilme ugrasinda biri olur cikariz.

Yukle yasayan insanlar yorulurlar.
Genel bir hosgoru kaybi olusmaya baslar.
Niye oldugunu da bilemeyiz.
Hircinlasmaya baslariz.
Kendi yakinimizda aslinda hicbir problemimiz olmayacak sevdigimiz insanlara karsi toleranssiz davranmaya baslar
hatta onlari yok yere kirar sonrada uzuluruz.
 
Yasantimizin bir sonraki perdesinin bir oncekinin golgesinde yasanmasini istemiyorsak,
yasadigimiz her iliskiye hakkini vermek istiyorsak mutlaka bu yuklerden kurtulmamiz gerekir.

Simdi bu bolume dikkat edin;
1. Mutlu olabilmeniz, bugununuzu yasayabilmenize baglidir.
2. Bugununuzu yasayabilmek ise uzerinizdeki yuklerden kurtulmaniza baglidir,
3. Uzerinizdeki yuklerden kurtulmaniz, onlari affetmenize baglidir.

Bu hafta sonu herkesi affedin, kendiniz dahil!
Hesabinizi bitirin onlarla.
Onlarin da, sizin de, insani zaaflari olabilecegini gorun.
Onlarla paylastiklarinizin icinde hosluklar oldugunu da hatirlayin.
Yasadiginiz en kotu deneyimin dahi sizi guclendiren izler biraktigini bilin.
Affettikleriniz icinde mutlaka kendiniz de olmalisiniz bunu da sakin atlamayin.

Affettikce hafifleyeceksiniz.
Hirslardan ve kavgalardan arinmaya baslayacaksiniz.
Enerjinizi kendiniz icin verimli alanlara kullanabilecek ve basarilarinizin arttigini goreceksiniz.

Affetmek ruhu detoks eder yani ruhu temizler.
Herkesin ihtiyaci var buna...
Bir kez dusunun...