Bir 'gizem' takıntısıdır gidiyor. Gizemli olmak bir erdemmiş gibi sunuluyor insanlara. Duygularını saklayan içindekileri dışarıya vuramayan insanlar el üstünde tutuluyor.
Düşünebiliyor musunuz?

              Karşınızda aşkından neredeyse yataklara düştüğünüz biri var. Ve ona 'Seni Seviyorum' diyemiyorsunuz. Kabus gibi bir şey bu...

        Ben onları 'takıntılı hasta insanlar' olarak görüyorum. Mutlaka bir eksikleri vardır. Bu eksikleri gidermenin en iyi yolu da kendilerince 'gizemli' davranmakta bulmuşlardır. Hayat boyu aynı tiyatro oyununda o küçük rolü oynamak için çabalayıp durdular işte.

        Birde duygularını saklamayan benim bu özelliklerimden dolayı 'en cesur kişi olarak' tanımladığım insanlar var. Aşkını, sevdasını, umudunu, hayalini, kısacası her şeyini sözcüklerle dile getirebilen insanlar...

        Ne kadar rahatlar...

        Çünkü onların kendilerine güvenleri tam. Söyledikleri her şeyin arkasında durabilme erdemine sahipler. Hesap yapmadan içlerindeki her şeyi dile getirebilirler. Yaşadıkları her şeyin sorumluluğunu almayı bilirler.

        Duygular, coşkuyla yaşanır içte kalan, dışarı vurulmayan her duygu, bir süre sonra insan için bir silaha dönüşür. Ağlamanız gerektiği yerde ağlayın. Gülmeniz gerektiği yerde gülün. Çünkü siz insansınız. Duyguları yok sayamazsınız.

        Böyle davrandığınız için sizi eleştirenlere de gülüp geçin. Onlardan üstün olduğunuzu hiç unutmayın. Duygularınızı dile getirdiniz diye kimse sizi yargılayamaz.

        Sevdiğim bir söz var: Körler onları görmese de yıldızlar vardır... Bırakın onlar görmesin. Ama siz başınızı gökyüzüne çevirin ve bakın. Sonra da kendi yıldızınızı seçin.