ağladı mavi……

ve

dağıldı gökyüzü……

diz kapaklarından sızdı,

kırmızı su……

çemberin hemen yanında,

gözyaşlarına karışıp…..

bir

dokunla var oldu

yeniden……

dünü geçip………


sevmek seni,

çocuksu bir tebessümmüş….

gökkuşağına sarmalanıp,

toplamakmış kır çiçeklerini;

yeniden……

mırıldanarak,

sevdaya dair

ezgileri……

suskun,

nağralar atmakmış

hınzır gülüşlerle……

seni sevmek….hayatmış…..

anladım….

kaybetmek ise bir depremmiş….

sarsıldım

ve

yıkıldım……