Bazen olur ya;
yorulup kaldığımızda bir yerlerde,
yaşamdan bir nefes daha almak istedigimizde,
dönüp bakmalıyız aynaya..
Sırtımızı dönmek fayda etmez dağlara..
Ne zamana kıymalı insan ne de keşkelerine ağlamalı,
bunalıp kaldığında bir köşede.
Yeniden yola koyulmalı,
yine yeniden sevebilmeli yokuşları.
Ertelemeye gelmez hayat:
Ne varsa bir gün yaparım diye ertelediği,
bir yerden başlamalı vakit kaybetmeden.
Her geçen günün adım adım hesabından düşüldüğünü unutmamalı insan.
Bazen değiştirmeli bir şeyleri.
Çok değil küçük şeylerden başlamalı,
bir gün de bir durak önce inebilmeli bazen.
Evine girerken taşıdığı ne kadar dert varsa içinde,
aşabilmeli bazen kapı önündeki ağaca.
Kendiyle barışmalı insan.
Yüreğine takmalı bazen pembe gözlüklerini.
Baktığını değil gördüğünü hissedebilmeli bazen.
Yerinden çıkıp bazen koyabilmeli bir başkasının yerine kendini.
Ağlayana sus demeyi değil onunla ağlamayı denemeli bazen.
Farkedebilmeli hayatın gerisinde değil tam içinde olduğunu. .
Sevmenin bir insanı üzmekten daha değerli oldugunu farkedebilmeli bazen.
Sadece söyleyecek bir şeyleri olduğunda değil,
tıkanıp kaldığında da dinleyebilmeli.
Bazen içinden geldiği gibi davranmalı insan aldırmadan kimseye.
Hiç uzaklara gitmeden kendinde aramalı huzuru.
Dünya değişecekse eğer bir gün,
bilmeli dönüm noktasının kendisi oldugunu.
Anlayabilmeli ölümün ayrılıktan daha kolay olduğunu,
sevdiklerini kaybetmeden önce.
Sevilmenin bir insanı sevmekten başladığını öğrenebilmeli.
Kötülüğü değil iyiliği emretmeli.
Hatırlamalı sevgilerin paylaştıkça arttığını,
acılarında olduğunu unutmadan..
Keske demeden anlayabilmeli,
şükretmenin ne demek olduğunu..
Ve unutmamalı insan
elinde olanların
elinde olmayanlardan daha değerli olduğunu...
(alıntı)
